Πετυχημένη η ανοιχτή συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ στο Βόλο

Δείτε παρακάτω απόσπασμα από την τοποθέτηση της Θεανώς Φωτίου (υπ. βουλευτής επικρατείας) στην ανοιχτή συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ που έγινε στην πλατεία Ελευθείας την Τετάρτη 30 Μάη. Καθώς και δηλώσεις του Αλέξανδρου Μεϊκόπουλου (υπ. βουλευτής Μαγνησίας)

Οι πλατείες άνοιξαν το δρόμο

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ – 25/05/2012

Ένας χρόνος κλείνει σήμερα από την πρώτη μέρα εκδήλωσης του «κινήματος των πλατειών». Η σημασία του υποτιμήθηκε από πολλούς. Οι δυνάμεις του μνημονίου και του πολιτικού συστήματος δεν κατάλαβαν ότι ήταν για αυτές προμήνυμα συντριβής. Τα ΜΜΕ νόμισαν ότι θα το ενσωματώσουν αλλά έπεσαν έξω. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επιχείρησαν να το διαλύσουν. Από την άλλη μεριά, υπήρξαν και ορισμένοι (ανάμεσα τους και δυνάμεις της Αριστεράς) που το χλεύασαν, το κατήγγειλαν, του κούνησαν το δάχτυλο ή προσπάθησαν να το χειραγωγήσουν.

Όμως αυτό που έγινε για ενάμιση μήνα στο Σύνταγμα, το Λευκό Πύργο και δεκάδες πλατείες της χώρας άλλαξε τα δεδομένα. Η ΚΟΕ με ανακοίνωσή της στις 25 Μάη του 2011, υποστηρίζοντας θερμά από την πρώτη μέρα τις κινητοποιήσεις, εντόπιζε μεταξύ άλλων:

«Η σημερινή κοσμοπλημμύρα των αγανακτισμένων, αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά συναίνεση στο κοινωνικό ολοκαύτωμα που επιδιώκουν η τρόικα και τα κόμματα του μνημονίου. Πολύ περισσότερο, δείχνει ότι ο λαός δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί πια αυτό το καθεστώς, ζητά να φύγει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής. Ένα πολιτικό σύστημα που κατέλυσε την δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική αξιοπρέπεια».

Ο λαϊκός ριζοσπαστισμός έκανε τότε πιο αισθητή την παρουσία του και βρήκε τρόπους να υπερβεί εμπόδια που είχαν εμφανιστεί στην προηγούμενη φάση του κινήματος, κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονιακού χρόνου (Μάης 2010 – Μάης 2011). Ο αναβρασμός συνεχίστηκε τον χρόνο που ακολούθησε από τότε μέχρι σήμερα και εκδηλώθηκε εκρηκτικά σε σημαντικές στιγμές (48ωρη απεργία στις 19-20 Οκτώβρη 2011, παρελάσεις 28ης Οκτώβρη 2011, κίνημα για τα χαράτσια, τεράστιες συγκεντρώσεις ενάντια στη δανειακή σύμβαση στις 12 Φεβρουαρίου 2012).

Ο σεισμός που προκάλεσε ο λαός στις πρόσφατες εκλογές, ταρακούνησε γερά το μνημονιακό πολιτικό σύστημα. Η συνάντηση του λαϊκού ριζοσπαστισμού με την Αριστερά και συγκεκριμένα με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έδειξε να ανταποκρίνεται σε στοιχειώδεις απαιτήσεις αυτού του ριζοσπαστισμού και του μαζικού λαϊκού κινήματος που εμφανίστηκε, ήταν καθοριστικής σημασίας. Στις εκλογές που έρχονται, όλα δείχνουν ότι μπορεί να γίνει ένα ακόμα πιο αποφασιστικό βήμα. Το μήνυμα της 25ης Μάη δεν πρέπει και δεν γίνεται να ξεχαστεί: Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις, είναι η κινητοποίηση, η αυτενέργεια, η συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων, ο απαραίτητος όρος για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Για μια άλλη Ελλάδα χωρίς μνημόνια και τρόικα, με το λαό στο προσκήνιο

Για πραγματική Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Χειραφέτηση

Οι «ηγεσίες» κρύφθηκαν στη σκιά της Μέρκελ. Ο λόγος τώρα στους λαούς της Ευρώπης.

Δελτίο Τύπου για την άτυπη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ – 24/5/2012

Η χθεσινή άτυπη σύνοδος κορυφής της ΕΕ έδειξε ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν αμφισβητούν τη γερμανική ηγεμονία, την ίδια στιγμή που οι πιέσεις στην Ελλάδα κλιμακώνονται. «Ουδεμία χαλάρωση» ήταν το μήνυμα που έστειλε το διευθυντήριο της ΕΕ σε ό,τι αφορά τα Μνημόνια και τα προγράμματα κοινωνικής καταστροφής. Είναι απάτη τα περί ανάπτυξης σε αυτό το πλαίσιο. Τα «ευρωομόλογα έργων» που τόσο πρόβαλε ο Φρ. Ολάντ είναι απλώς ψίχουλα. Αποδείχθηκε ότι το πολυδιαφημισμένο «αναπτυξιακό εργαλείο» του Γάλλου Προέδρου ανέρχεται μόλις σε 4,6 δισ. ευρώ πανευρωπαϊκά, όπως δήλωσε ο Όλι Ρεν. Δηλαδή είναι μικρότερο από το ¼ του ελληνικού ΕΣΠΑ! Την ίδια στιγμή, ο Φρ. Ολάντ «ξέχασε» τα όσα έλεγε προεκλογικά για επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου.

Αυτή η εξέλιξη συνιστά μια μεγάλη αντιλαϊκή πρόκληση, τη στιγμή που η Ευρώπη μπαίνει βαθιά μέσα στην κρίση, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να είναι στο 0% για πρώτη φορά. Ταυτόχρονα, ο εκβιασμός απέναντι στον ελληνικό λαό –και μέσω αυτού στους άλλους λαούς της Ευρώπης– γίνεται ασφυκτικός. Από τη μια όλοι οι επίσημοι λένε ότι στηρίζουν την Ελλάδα αρκεί να εφαρμόσει το Μνημόνιο. Από την άλλη, δίνουν εντολή να ετοιμαστούν από κάθε χώρα σχέδια δράσης απέναντι στο ενδεχόμενο αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ.

Παρότι οι τελικές αποφάσεις παραπέμφθηκαν για τη σύνοδο κορυφής στις 28-29 Ιούνη, κανείς δεν μπορεί να τρέφει αυταπάτες για το τι τελικά θα αποφασιστεί. Η Μέρκελ απορρίπτει κατηγορηματικά τη χρηματοδότηση του χρέους από ευρωομόλογα ή απευθείας και με χαμηλά επιτόκια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (τη μία συνιστώσα της Τρόικα), η οποία δίνει 1 τρισ. ευρώ στις εμπορικές τράπεζες με επιτόκιο 1%, η δε Γερμανία δανείζεται για το δημόσιο χρέος της με επιτόκιο 0% (μηδέν). Η κρίση είναι όντως ευκαιρία για τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης, για τη Γερμανία και το χρηματιστικό κεφάλαιο.

Η μόνη ελπίδα για τους λαούς της Ευρώπης είναι ακριβώς οι ίδιοι οι λαοί. Οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ευρώπη της ΕΕ, η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά, συνεχίζουν να έχουν κοινό αντιλαϊκό προσανατολισμό. Η αναταραχή και η ρευστότητα, όμως, στην Ευρώπη συνεχίζονται. Τίποτα δεν είναι σταθερό, όσο κι αν οι κυρίαρχοι θέλουν να δείχνουν σίγουροι και ψύχραιμοι. Η πορεία μπορεί να αλλάξει αν ένα λαϊκό ρεύμα διαπεράσει και προκαλέσει ηλεκτροσόκ στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Από την άποψη αυτή, η αγωνία των λαών βρίσκεται στο μήνυμα που θα βγει από τις ελληνικές κάλπες στις 17 Ιούνη αλλά και από το ιρλανδικό δημοψήφισμα για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο στις 31 Μάη.

Με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις

Δελτίο Τύπου

Με διαστρεβλώσεις, συκοφαντίες και απροκάλυπτα ψέματα κλιμακώνουν την επίθεση τους στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ελληνικό λαό τα ισχυρά διεθνή κέντρα. Σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της υποτέλειας. Από το G8 μέχρι την καθιερωμένη πλέον καθημερινή παρέμβαση του Σόιμπλε, που συμπληρώθηκε από τις υποδείξεις του νέου Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Λ. Φαμπιούς, το μοτίβο είναι κοινό: «Εφαρμογή του Μνημονίου».

Ο ξένος παράγοντας προσπαθεί απεγνωσμένα να στηρίξει τα κόμματα του Μνημονίου, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Έτσι, ο Γάλλος Πρόεδρος Φ. Ολάντ έφθασε να αρνηθεί τη συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα -τάχα λόγω πρωτοκόλλου- αλλά πρόθυμα συναντήθηκε με τον Ευ. Βενιζέλο. Τι θυμίζει άραγε αυτή η διπλότητα;

Προς όλους αυτούς, το μήνυμα της 6ης Μάη ήταν ηχηρό. Κι ας κάνουν τους άνετους. Στην πραγματικότητα φοβούνται. Φοβούνται ότι πλησιάζει το γκρέμισμα του ειδικού καθεστώτος και της Τρόικα. Φοβούνται ότι από την Ελλάδα μπορεί να σταλεί ένα μήνυμα ελπίδας σε όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό και δεν τηρούν καν τα προσχήματα στο δημόσιο λόγο τους, καταρρακώνοντας κάθε έννοια Ανεξαρτησίας και Λαϊκής Κυριαρχίας της χώρας μας.

Οι Μνημονιακές δυνάμεις και όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλοι αυτοί που έμαθαν να ζουν στη δουλοπρέπεια και στην εξάρτηση, καλοδέχονται αυτές τις μεθοδεύσεις. Όχι όμως ο ελληνικός λαός που με το ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη γραμμή, μπαίνει σε μια νέα πορεία:

Αξιοπρέπεια, Αντίσταση, Πραγματική Δημοκρατία, Παραγωγική Ανασυγκρότηση.

Προχωράμε με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις.

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

23/5/2012

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

Πρωτοφανής εκλογική παρέμβαση της EUROBANK εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Με οργανωμένες συναντήσεις στελεχών της Τράπεζας, μεταφέρεται η άμεση απειλή στους εργαζόμενους ότι, αν ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, θα κλείσει η τράπεζα και θα χάσουν τη δουλειά τους.

Τους καλούν, δε, να ενημερώνουν τους πελάτες για τον κίνδυνο να χαθούν οι καταθέσεις τους από την εφαρμογή της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, αν τον ψηφίσουν και σχηματισθεί Κυβέρνηση της Αριστεράς.

Δεν πρόκειται για ζήτημα πολιτικής διαφοράς, πρόκειται για πρωτοφανή και ποινικά κολάσιμη ενέργεια της διοίκησης της τράπεζας ή οποία τροφοτοδεί κλίμα πανικού και καταστροφολογίας σε ένα τόσο ευαίσθητο τομέα, όπως είναι αυτός των τραπεζών, με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ καλεί άμεσα τους αρμόδιους υπηρεσιακούς υπουργούς να παρέμβουν, ώστε να εξασφαλισθεί η ελεύθερη βούληση των πολιτών.

Καλεί επίσης, τον εισαγγελέα να παρέμβει άμεσα.

Οι εργαζόμενοι και ο Ελληνικός λαός δεν θα επιτρέψουν στους τραπεζίτες, που όλη την προηγούμενη περίοδο κερδοσκόπησαν εις βάρος τους, αξιοποιώντας τα δικά τους χρήματα, να κερδοσκοπήσουν και τώρα πολιτικά, για να διασφαλίσουν τα προνόμιά τους.

Η «στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ» είναι οι σημαντικοί κρίκοι;

Τις τελευταίες μέρες γίνεται όλο και πιο έντονη η συζήτηση για το αν πρέπει και κάτω από ποιες συνθήκες να βγεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Η συζήτηση αυτή έχει ενδιάφερον και πρέπει να υπάρξουν απαντήσεις είναι στον τρόπο που εγείρεται το θέμα από μεριάς συστήματος (μνημονιακό μπλοκ, ΜΜΕ κλπ) είτε με τον τρόπο που προσπαθεί να απαντηθεί από μεριάς της (εξωκοινοβουλευτικής κυρίως) αριστεράς. Με αφορμή λοιπόν, την πιο έντονη συζήτηση, το “τρομοκρατικό δίλλημα” ευρώ ή καταστροφή, αλλά και την επίθεση που δέχεται η ΚΟΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδημοσιεύουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Χρήστου Καραμάνου από την εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς” του Δεκέμβρη του 2011

Κρίσιμα ζητήματα για τη δράση της Αριστεράς και το στόχο του παλλαϊκού Μετώπου.

Στις συζητήσεις που γίνονται στην Αριστερά προβάλλεται από ορισμένους σ. η άποψη ότι η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι τα δυο κεντρικά ζητήματα για τη στρατηγική της Αριστεράς. Πιο χαρακτηριστικά απ’ όλους ο σ. Π. Λαφαζάνης λέει: «Αυτά τα δύο θέματα είναι οι κρίκοι πάνω στους οποίους μπορεί να πιαστεί κανείς για να ανοίξει καινούργιους δρόμους στη χώρα μας… Η Αριστερά πρέπει να βγει δυνατά, θαρρετά, ενωμένα και αποφασιστικά και να αναδείξει αυτούς τους δύο κεντρικούς κόμβους, ως τους κρίκους πάνω στους οποίους μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προοδευτική πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής για την Ελλάδα. Η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ντόμινο και για την υπόλοιπη Ευρώπη, για το σύνολο της Ε.Ε.» (από την ομιλία στην εκδήλωση της ιστοσελίδας ISKRA, 24/11/11).
Δεν αμφιβάλλουμε για τη σημασία των δύο αυτών ζητημάτων. Το ζήτημα που πρέπει να διερευνήσουμε, όμως, είναι το πώς συναρθρώνονται σε ένα πρόγραμμα διεξόδου για τη χώρα και το λαό, το αν όντως αποτελούν τους κεντρικούς κόμβους και τους αποφασιστικούς κρίκους για τη δράση της Αριστεράς και πολύ περισσότερο για ένα παλλαϊκό Μέτωπο.
Η συστημική ιδεολογία του ευρωπαϊσμού εμπόδισε ακόμη και τη συζήτηση για τις πραγματικές συνέπειες από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Μια πορεία 30 χρόνων, μια στρατηγική επιλογή του αστισμού ήδη από τη δεκαετία του ’60, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε από την Αριστερά με πραγματικά ανταγωνιστικό τρόπο. Παράλληλα, ο ευρωπαϊσμός παραμένει το ισχυρό όπλο του συστήματος, παρά το πλήγμα που έχει δεχθεί στη λαϊκή συνείδηση τον τελευταίο χρόνο, παρά τη βαθιά και εντεινόμενη κρίση στην Ευρωζώνη. Το ζήσαμε αυτό και πρόσφατα: «Θέλετε να μείνει ή να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ;» ήταν το εκβιαστικό δίλημμα-απάντηση στην πρωτοφανή πανελλαδική κινητοποίηση του λαού στις 28 Οκτώβρη.
Σίγουρα χρειάζεται γύρω από το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε. να γίνει συστηματική δουλειά από μέρους της Αριστεράς και να προβληθεί μέσα στο λαό: τεκμηρίωση, αποκάλυψη των συνεπειών, διερεύνηση με συστηματικό τρόπο του ποιος είναι ο εναλλακτικός δρόμος, ποιες οι αντικειμενικές δυνατότητες, ποια κοινωνικά μπλοκ μπορούν να τον στηρίξουν. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι αυτό. Όμως, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η έξοδος από το ευρώ είναι το κεντρικό σύνθημα δράσης ή ένα από τα κεντρικά «συνθήματα δράσης» για το λαϊκό κίνημα. Στις τωρινές συνθήκες μάλλον αποτελεί «ζήτημα ζύμωσης». Συνεπώς, χρειάζεται η Αριστερά να κάνει ουσιαστική δουλειά ετοιμασίας, υποδομής και ζύμωσης. Άμεσα, όχι στο μέλλον. Σε συνδυασμό και με ιεράρχηση σε σχέση με τα άλλα καθήκοντα, δίνοντας φυσικά κύριο βάρος στα ζητήματα της δράσης. Μόνον έτσι μπορεί να γίνει, ώστε σε μια πορεία τα ζητήματα ζύμωσης να συμβάλουν κι αυτά σε μια διαδικασία ανατροπής συσχετισμών, να μετατραπούν σε επόμενη φάση σε ζητήματα μαζικής λαϊκής δράσης. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα που χρειάζεται να εξετάσουμε.

Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς οφείλει να είναι, συνολικά και ενιαία, το ζήτημα της Αντίστασης στο ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα, στο καθεστώς των Μνημονίων και της τρόικας, αυτό που εύστοχα ο λαός χαρακτηρίζει χούντα και νέα κατοχή –σίγουρα εκεί τείνει η κατάσταση. Η ανατροπή αυτού του ειδικού καθεστώτος, το ολοκληρωτικό και συθέμελο γκρέμισμά του μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό, μια νέα αυθεντικά λαϊκή κατάσταση πραγμάτων, η μεταπολίτευση του λαού, οφείλει να αποτελεί την κεντρική στόχευση της Αριστεράς. Η κεντρική πολιτική σημασία, η αμεσότητα –αλλά και το εφικτό– αυτού του στόχου, προκύπτουν άμεσα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού, τόσο στις πλατείες όσο και την 28η Οκτωβρίου.
Ο αδύναμος κρίκος του συστήματος στην Ελλάδα είναι αυτό το ίδιο το ειδικό καθεστώς που επιβάλλεται, η χούντα και η «νέα κατοχή». Συνολικά και ενιαία παρμένο αυτό το ειδικό καθεστώς, πρέπει να αποτελέσει την κεντρική στόχευση της Αριστεράς και όχι το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ». Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα.
Το να γκρεμιστεί το ειδικό καθεστώς, έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση: την οργάνωση του λαού και παραπέρα την οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού. Αυτό το κεντρικότατο καθήκον θα όφειλε να αναληφθεί από την Αριστερά. Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να γίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής – άλλοι από συστημισμό άλλοι γιατί φοβούνται ότι ο στόχος δεν είναι αρκούντως αντικαπιταλιστικός.
Τρίτο συμπέρασμα: Είναι μάλλον αυταπάτη ότι αν ρίξουμε ένα σύνθημα, όπως το «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ξεμπερδεύουμε και βάζουμε το νερό στ’ αυλάκι. Ο κεντρικός πολιτικός κόμβος δεν είναι αυτός σήμερα, αλλά η οργάνωση του λαού και παραπέρα η οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού.

Ζύμωση – δράση
Μιλώντας για την τωρινή κατάσταση, το αίτημα για έξοδο από την Ευρωζώνη και συνολική ρήξη με την Ε.Ε. δεν έχει τον ίδιο επείγοντα χαρακτήρα, σαν κατεύθυνση δράσης μέσα στο λαϊκό κίνημα, με τη στάση πληρωμών. Το ζήτημα της στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές μπορεί γρήγορα να αποτελέσει ένα παλλαϊκό αίτημα. Συνδεδεμένο, μάλιστα, με τη μη αναγνώριση του χρέους ως υποχρέωση του ελληνικού λαού. Το είδαμε αυτό να γίνεται στην Ισλανδία. Αυτό πρέπει να συνοδεύεται, κυρίως σε επίπεδο ζύμωσης, από το «μπορούμε να ζήσουμε και έξω από το ευρώ», έχουμε τις δυνάμεις, το φυσικό πλούτο, το ανθρώπινο δυναμικό, έχουμε γείτονες και άλλες χώρες με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε σε ισότιμη βάση, χρειαζόμαστε μόνο νέους, ριζικά διαφορετικούς, πολιτικούς όρους, για να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, πρώτα και κύρια, σήμερα, στην ανάγκη της επιβίωσής της.
Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι για το παλλαϊκό μέτωπο, στις τωρινές συνθήκες, το μεν ζήτημα της στάσης πληρωμών αποτελεί βασική κατεύθυνση, η δε έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση. Αυτό είναι ένα τέταρτο συμπέρασμα.

Για τον «άλλο δρόμο»
Ανάγοντας το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως κύριο περιεχόμενο της ανατροπής, γίνεται ένα ακόμη πιο σοβαρό λάθος από τα προηγούμενα. Χάνεται η κεντρική πολιτική στόχευση, προβάλλεται ένας επιμέρους στόχος σαν κεντρικός και αποκόπτεται από την πολιτική προϋπόθεση της Ανατροπής. Γίνεται, έτσι, το λάθος του οικονομισμού. Υποτιμάται η ανατρεπτική και επαναστατική διάσταση που έχει σήμερα η διεκδίκηση της Ανεξαρτησίας και της πραγματικής Δημοκρατίας.
Σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να σχηματιστεί μια ευρύτατη συμμαχία, με πυρήνα το σύγχρονο και διευρυνόμενο προλεταριάτο του χεριού και του μυαλού και με ισχυρή ενότητα με τα υπό συμπίεση και προλεταριοποίηση μικροαστικά στρώματα. Μια ευρύτατη συμμαχία, χωρίς αστικές προσμείξεις, σε ολοκληρωτική ρήξη με το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, που να θέσει πρώτα και κύρια τα ζητήματα της ανεξαρτησίας, της πραγματικής δημοκρατίας, της άλλης πορείας του τόπου και της κοινωνικής επιβίωσης μέσα από την απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους και από όλο το αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεργατικό πλαίσιο.
Αν γίνει αυτό, αν τα πράγματα σπρωχτούν από τις δυνάμεις του κομμουνισμού και της Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από ένα πλατύ παλλαϊκό μέτωπο, ως το πιο προχωρημένο σήμερα ορατό και εφικτό σημείο του παλλαϊκού ξεσηκωμού, κι αν παράλληλα κάνουμε από τώρα όλη εκείνη την αναγκαία δουλειά υποδομής και ζύμωσης, ακριβώς για να υπάρξει μια σύγχρονη νοηματοδότηση των εννοιών του σοσιαλισμού, του δημόσιου, του συλλογικού, του ταξικού, αν σήμερα περπατήσουμε αυτό το δρόμο, τότε θα είμαστε κοντά, αύριο, μέσα από ένα μεγάλο παρατεταμένο αγώνα και θυσίες, να νικήσουμε και να διώξουμε τη μαύρη αντίδραση της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της, να επιβιώσουμε και να διασώσουμε τη χώρα και τις επόμενες γενιές και να αποκτήσουμε εκείνη τη θέση δύναμης, ώστε, μεθαύριο, να βάλουμε μπροστά, πάλι μέσα από ένα παρατεταμένο αγώνα, το χτίσιμο μιας κοινωνίας της ζωντανής εργασίας του χεριού και του μυαλού.
Συνεπώς, ο εστιασμός στο δίπολο «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως του βασικού κρίκου για να ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι στη χώρα μας, για να οικοδομηθεί μια πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι λαθεμένος, οδηγεί στον οικονομισμό, κυρίως γιατί υποτιμά τον κεντρικό άξονα της ανατροπής: Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, άλλη πορεία του τόπου, κοινωνική επιβίωση. Αυτό είναι ένα πέμπτο συμπέρασμα.
Το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ» έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση και εξίσου θεμελιώδη επόμενα βήματα. Η θεμελιώδης προϋπόθεση είναι η ανατροπή μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό του ειδικού καθεστώτος και η ανάδειξη μιας νέας πολιτικής κατάστασης (κάποιας νέας μορφής διακυβέρνησης) που αυτή θα επιβάλει τη στάση πληρωμών. Τα εξίσου θεμελιώδη επόμενα (ή και συνυφασμένα) βήματα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ολόπλευρη ανασυγκρότηση του τόπου (πολιτιστική, θεσμική), το ξήλωμα του ιμπεριαλισμού από τη χώρα, βαθύτεροι μετασχηματισμοί στην παραγωγική διαδικασία, στην πολιτική λειτουργία αλλά και σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Όμως, οι διάφορες δυνάμεις που υποστηρίζουν το σύνθημα, κάθε άλλο παρά έχουν κοινή αντίληψη τόσο για τις προϋποθέσεις του όσο και για τα επόμενα βήματα. Άλλοι υποτιμούν το δημοκρατικό και ανεξαρτησιακό περιεχόμενο της ανατροπής, ενώ δεν αναφέρονται στην παραγωγική ανασυγκρότηση (καθώς τάχα αποπνέει παραγωγικισμό). Μπορεί, άραγε, να πείσεις μαζικά λέγοντας «έξω από το ευρώ» αλλά μη απαντώντας στο «μετά τι;». Άλλοι παραμένουν προσανατολισμένοι στον κοινοβουλευτικό δρόμο, σε μια εκλογική ανατροπή συσχετισμών, ενώ άλλοι συνεχίζουν να εκπροσωπούνται κεντρικά πολιτικά από μια ευρωπαϊστική αντίληψη την ίδια στιγμή που αναγγέλλεται ως κεντρικός πολιτικός κόμβος η έξοδος από το ευρώ. Αυτές οι αντιφατικές πολιτικές προσεγγίσεις οδηγούν το κοινό σύνθημα να μένει ξεκρέμαστο, να μην μπορεί να συγκροτήσει ένα άλλο σχέδιο, πειστικό για το λαό. Αυτό είναι ένα έκτο συμπέρασμα.
Συμπερασματικά, είναι σημαντικά για την Αριστερά τα ζητήματα της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., αλλά δεν πρέπει να ταυτίζονται μεταξύ τους, να έχουν διαφορετική διάσταση με κριτήριο τις κύριες αντιθέσεις στη χώρα την κατάσταση στο λαϊκό κίνημα. Το κυριότερο είναι ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν, να υπερκεράσουν, την αναγκαία κεντρική πολιτική στόχευση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που μας επιβάλλεται και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό. Από την άποψη αυτή δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα για ένα στοιχειωδώς συνεκτικό σχέδιο της Αριστεράς.

Τελικά ψήφισε το Δίστομο Χρυσή Αυγή;

Μια ξεδιάντροπη προπαγάνδα

Συκοφαντημένοι από τηλεοπτικά κανάλια και την ίδια τη Χρυσή Αυ­γή νιώθουν οι κάτοικοι του μαρ­τυρικού Διστόμου με αφορμή τα όσα ψεύδη διαδόθηκαν για το εκλογικό αποτέλεσμα, όσον αφορά το ποσοστό που έλαβε εκεί το φιλοναζιστικό κόμμα (δήθεν… 6%). Αυτό ήταν το πρώτο ψέ­μα – το δεύτερο ήταν ότι έγινε συγκέ­ντρωση εκεί της Χρυσής Αυγής.

Έχει τη σημασία του να δούμε την αλήθεια, διότι πάνω στο πρώτο… ψέμα (ή μήπως απλή ανευθυνότητα;) στηρί­χτηκε η Χρυσή Αυγή και κάνει ξεδιά­ντροπη προπαγάνδα!

Αυτό που πήρε η Χρυσή Αυγή στο Δίστομο – μια κωμόπολη με πολλούς εσωτερικούς μετανάστες – ήταν μόνο 2,7% (44 ψήφοι) και αυτό μαζί με το διπλανό χωριό Άσπρα Σπίτια (Παραλία Διστόμου). Ένα ποσοστό από το οποίο, αν αφαιρεθεί, όπως επισημαίνουν κά­τοικοι της μαρτυρικής κωμόπολης, το αναλογούν στα Άσπρα Σπίτια, τότε για το Δίστομο απομένει ποσοστό κάτω από 2%, όσο δηλαδή και στα χωριά των ολοκαυτωμάτων της Κρήτης, ίσως και λιγότερο.

Τότε πού βρέθηκε, θα αναρωτηθείτε, το 6% που ακούσατε σε πολλά κανάλια τη Δευτέρα των εκλογών και καυτηρί­ασαν – σωστά… αν ίσχυε – διάφοροι επώνυμοι, όπως ο καθηγητής Ιστορίας Βασίλης Κρεμμυδάς και οι βουλευτές Λιάνα Κανέλλη και Γρηγόρης Ψαριανός και φυσικά πολλοί άλλοι;

Η εξήγηση είναι απλή: στον… «Καλ-λικράτη», θύμα του οποίου έπεσε ένας συντάκτης, που δεν τον υπολόγισε λό­γω άγνοιας της γεωγραφίας. Στη συνέχεια τον… εντυπωσιακό τίτλο «Δίστομο- Καλάβρυτα ψήφισαν Χρυσή Αυγή» αναπαρήγαγαν αρκετοί συντάκτες.

«Παρασύρθηκαν», δηλαδή, από τα αποτελέσματα του καλλικρατικού Δή­μου Διστόμου – Αράχοβας – Αντίκυρας, όπου πράγματι η Χρυσή Αυγή πήρε 5,96% – δηλαδή 335 ψήφους – συνο­λικά στα τρία δημοτικά διαμερίσματα. Έτσι εμφανίζονταν ρεπορτάζ που έλε­γαν ότι 335 κάτοικοι του χωριού που μαρτύρησε από τους ναζί, ψήφισαν τους νοσταλγούς του Χίτλερ!

Αν όμως κάποιος κοιτάξει αναλυτι­κά τα αποτελέσματα στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εσωτερικών – τα οποία εξέδωσε αργότερα με ανακοίνωση και ο δήμαρχος Γ. Πατσαντάρας – βλέπει ότι το μεγάλο ποσοστό της Χρυσής Αυ­γής το πήρε στα άλλα δύο χωριά του καλλικρατικού δήμου και συγκεκρι­μένα 7,47% στην Αράχοβα και 7,87% στην Αντίκυρα, και όχι στο Δίστομο! «Τι σχέση έχει το Δίστομο με την Αράχοβα και την Αντίκυρα, που απέχουν 15-20 χιλιόμετραμεταξύ τους;» λένε κάτοικοι από το Δίστομο.

Τραγέλαφος

Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Διστόμου (μαζί με την τέως Κοινότητα Στειρίου) η Χρυσή Αυγή πήρε 79 ψήφους, δηλαδή 3,48%. Μάλιστα, επισημαίνει ο δήμαρχος Διστόμου – Αραχωβας – Αντίκυρας Γ. Πατσαντάρας στην επίσημη ανακοίνω­σή του, αμιγώς στην ιστο­ρική κωμόπολη – χωρίς το Στείρι δηλαδή  το ποσοστό της Χρυσής Αυγής περιορίζεται στο 2,7% (μόνο 44 ψήφοι). Όπως σημειώνει ο ίδιος-  που κατάγεται μάλιστα από την Αράχοβα -, στην πραγματι­κότητα οι ψήφοι Διστομιτών προς τη Χρυσή Αυγή είναι ακό­μη λιγότερες, αφού στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δι­στόμου ψηφίζουν και οι κάτοικοι της Παρα­λίας Διστόμου   (Άσπρα Σπίτια), που είναι κυρίως εσωτερικοί μετανάστες, οι οποίοι εγκαταστάθκαν εκεί τις δεκαετίες    Ό& του 1960 και 1970 για τη λειτουργία του εργοστασίου Αλου­μινίου.

Το τραγελαφικό συγκριτικά με την ψευδή εικόνα που μεταδόθηκε είναι ότι στο Δίστομο πρώτο κόμμα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ με 23,2%, δεύτερο το ΠΑΣΟΚ με 19,70%, τρίτη η Ν.Δ. με 17,32%, τέταρτοι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 7,14%, πέμπτο το ΚΚΕ με 7,05%, έκτη η Δημοκρατική Συμμαχία με 5,24%, έβδομη η Δημοκρατική Αριστερά με 4,14% κ.ο.κ. Και όχι μόνο αυτό: Διστομίτης είναι και ο εκλεγείς με τον ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Γιάννης Σταθάς!

Τα κανάλια

Παρ’ όλα αυτά – δηλαδή τις… 20-25 ψήφους – κάποια κανάλια επέμεναν να μιλούν για… 335 ψήφους.

Αυτό όμως το… λάθος των καναλιών εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο η Χρυσή Αυγή. Έτσι, παρά τις επίσημες ανακοι­νώσεις και την απεγνωσμένη προσπάθεια που έκαναν νεολαίοι και άλλοι κά­τοικοι του Διστόμου μέσα από μπλογκ κ.λπ., βγήκαν δύο στελέχη της στον Νί­κο Ευαγγελάτο στον ΣΚΑΪ και είπαν ανερυθρίαστα ότι η Χρυσή Αυγή πήρε… 7% σε Δίστομο – Καλάβρυτα.

Έδωσαν όμως και συνέχεια με δεύ­τερο ψέμα: Υποστήριξαν εντελώς ψευ­δώς ότι στο Δίστομο έκαναν… προεκλο­γική συγκέντρωση και μάλιστα μεγαλύ­τερη από αυτήν του… Καμμένου!

Όμως ούτε ο Καμμένος έκανε προε­κλογική συγκέντρωση στο Δίστομο ού­τε φυσικά η… Χρυσή Αυγή! Η αλήθεια είναι εντελώς αντίθετη: Η Χρυσή Αυγή είχε προαναγγείλει από το σάιτ της ότι θα περνούσε από το Δίστομο. Όμως, όπως αντέδρασε στην Κρήτη η Βιάννου, έτσι αντέδρασαν και οι κάτοικοι του Διστόμου και εξέδω­σαν ανακοινώσεις και φέιγ-βολάν, κρέμασαν πανό κ.λπ. Έτσι η Χρυσή Αυγή… ακύρωσε την περιοδεία!

Κάτοικοι του Διστόμου λένε ότι, αν δεν γραφτεί η αλήθεια, θα δίνεται η ευκαιρία στους χρυσαυγίτες να κάνουν αι­σχρή προπαγάνδα πάνω στο αίμα των 218 σφαγιασθέντων από τους ναζί Γερμανούς. Τα κανάλια που έκαναν το… λάθος οφείλουν, μας λέ­νε, να διορθώσουν: γι’ αυτό το αίμα!

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι, 17/05/2012

“Το τρίκυκλο ήταν της χούντας!”

 του Τ. Μηταφίδη

Την Τετάρτη 22 Μαΐου 1963 θα διαδραματιζόταν στη Θεσσαλονίκη μια από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης τραγωδίας, που θα σφράγιζε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας. Ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, 51 ετών, υφηγητής της Ιατρικής και βαλκανιονίκης, έπεφτε θανάσιμα τραυματισμένος, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου – Ερμού, από τους παρακρατικούς φονιάδες Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη, που εφόρμησαν με «τρίκυκλο» εναντίον του. Κλινικά νεκρός, «ο μαραθωνοδρόμος της ειρήνης» θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 27/5/1963 στο ΑΧΕΠΑ.

Την τύχη του Λαμπράκη λίγο έλειψε να έχει και ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, που λίγο πριν είχε χτυπηθεί από τους παρακρατικούς «αντιφρονούντας», οι οποίοι πολιορκούσαν τα γραφεία του «Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος», όπου γινόταν η συγκέντρωση των «Φίλων της Ειρήνης». Ό,τι δεν κατάφερε ο θηριώδης παρακρατικός τραμπούκος «Αντωνάρας» Πιτσώκος, που κακοποίησε άγρια τον Γ. Τσαρουχά, θα το καταφέρουν πέντε χρόνια αργότερα οι δήμιοι της Χούντας. Στις 9/5/1968, στα γραφεία της ΚΥΠ στο Γ’ Σ.Σ. θα δολοφονήσουν μετά από βασανιστήρια τον Γιώργη Τσαρουχά.

Η δολοφονία του Λαμπράκη ήταν βασικός κρίκος μιας μακριάς αλυσίδας συνωμοσιών και εγκλημάτων με στρατηγικό στόχο την επιβολή δικτατορίας. Γιατί «το τρίκυκλο ήταν της χούντας», όπως έγραψαν χαρακτηριστικά στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο Γιώργος Μπέρτσος και ο Γιάννης Βούλτεψης, που, μαζί με τον Γιώργο Ρωμαίο, αποτέλεσαν συμβολικά «το δημοσιογραφικό τρίκυκλο», το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην αποκάλυψη και διαλεύκανση των συνωμοτικών πτυχών αυτού του στυγερού πολιτικού εγκλήματος.

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

21/5/2012 – Γραφείο Τύπου ΚΟΕ

1. Η ΚΟΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προβοκατόρικης επίθεσης, με στόχο να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο μετέχει. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, πολιτικά κέντρα του συστημισμού, με πρωτοστάτη τη ΝΔ και τα ενεργούμενά τους στο χώρο των ΜΜΕ, περιφέρουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες παλιές αφίσες της ΚΟΕ με περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ, ζητώντας δίκην εισαγγελέως τέτοιες θέσεις και τέτοιες δυνάμεις να καυτηριαστούν και να αποβληθούν από τον «εθνικό κορμό»…

2. Πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού ώστε να μετατεθεί η επικαιρότητα από το κατεδαφιστικό μήνυμα της 6ης Μαΐου, από το γεγονός ότι οι μνημονιακές δυνάμεις τσαλακώθηκαν, ματαιώθηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Προσπάθεια που πάει μαζί με την απόπειρα για εσωτερική συσπείρωση του χώρου τους, ευθυγράμμιση και στρατοπεδοποίηση δυνάμεων. Με φόντο έναν ευρωπαϊσμό εθελόδουλο, ταυτισμένο με το μνημόνιο και τις έξωθεν εντολές που μας έρχονται βροχηδόν. Επέλεξαν τη τακτική της πόλωσης μέσω της αθλιότητας και ελπίζουν πως θα συσκοτίσουν έτσι τα επίδικα της κοινωνικής προοπτικής και της στάσης τους γύρω από αυτά. Δύσκολα θα πείσουν όμως. Γιατί βρίσκονται κιόλας επικεφαλής στη λίστα σταυροδοσίας της Μέρκελ ενόψει των εκλογών του Ιουνίου. Καθώς επίσης και γιατί με τη στάση τους, ηθελημένα, εξανεμίζουν τα περιθώρια που κέρδισε η χώρα έναντι των μνημονιακών εντολέων μέσα από την ψήφο του ελληνικού λαού.

Η μετάβαση, το πολιτικό σύστημα και τα δύο ανταγωνιστικά μπλοκ

Tου Ρούντι Ρινάλντι

Ποια αντιπαράθεση θα κρίνει τις εξελίξεις και την κοινωνική προοπτική.

Είναι ιστορική η στιγμή που ζούμε. Είναι μια στιγμή μετάβασης κι ανατροπής. Ανατροπής ενός κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και μετάβασης όχι μόνο σε μια άλλη ισορροπία αλλά και σε άλλους κανόνες που θα συμπυκνώνουν μετατοπισμένους συσχετισμούς. Η ανατροπή δεν έχει ακόμα συντελεστεί, ενώ η μετάβαση έχει ήδη αρχίσει. Μια πολύ πυκνή και ιδιαίτερα οξυμένη «στιγμή» που δεν θα διαρκέσει για πολύ, αλλά από την έκβασή της και τα επεισόδιά της θα κριθούν πάρα πολλά για την αυριανή Ελλάδα και βεβαίως για την αυριανή Ευρώπη. Η χώρα μας παραμένει επίκεντρο εξελίξεων, διεργασιών και η διαπάλη για τον πολιτικό έλεγχο ιδιαίτερα οξυμένη και αβέβαιη.
Ο δικομματισμός έχει γκρεμιστεί. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να λειτουργήσει. Κανένας δεν περίμενε τέτοια κατάρρευση. Το συντριπτικό χτύπημα ήρθε από την καταλυτική λαϊκή παρέμβαση-τιμωρία όλων των μνημονιακών δυνάμεων και την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ που δημιουργεί νέα δεδομένα στην ταξική και πολιτική πάλη μέσα στη χώρα. Ο συστημισμός έχει να αντιμετωπίσει την ανάδειξη ενός ριζοσπαστισμού που μετατρέπεται και σε πολιτικό ρεύμα (με αριστερά χαρακτηριστικά) και επιζητεί ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Το γκρέμισμα του πολιτικού συστήματος, του εποικοδομήματος που στήθηκε στην δικομματική κυριαρχία και στήριξε με πάθος και δουλικότητα την μνημονιακή τροικανή επικυριαρχία είναι απαραίτητος όρος για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος. Η ζωή τα έφερε έτσι, που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται στο πολιτικό στερέωμα σαν ο βασικός εχθρός αυτού του πολιτικού συστήματος, σαν ο εκφραστής ενός λαϊκού ρεύματος που ζητά πραγματική δημοκρατία, οικονομική ανακούφιση, ανεξαρτησία, άλλη θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον. Έτσι η επιτυχία ή αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή αυτή, αποκτά μια μεγάλη σημασία. Γιατί;